برخی مدیرانی که اخیرا هر از چندی خبر بازداشت یکی از آنها رسانه ای می شود، مدیرانی که بلاتشبیه عملا دارای پست های فصلی و موسمی هستند که به هرجا می روند پس پایان کار خود و عبور از آن شرکت همچون سیل چیزی جز ویرانی و خرابی باقی نمی گذارند؟

کارمایه نیوز – همه گزارش ها یا به تعبیر صحیح تر رپورتاژهایی که پیرامون اخبار صنایع پتروشیمی کشور منتشر می شود مثبت و حکایت از حال و احوال خوب این صنعت دارد.

اما به قول کارکنان و نیروهای شاغل در شرکت های پتروشیمی معلوم نیست چرا با این همه افزایش سرمایه، افزایش تولید و افزایش سود هیچ حرکت مثبت و امید بخشی در درون این مجموعه ها و برای کارکنان که به اعتقاد همه کارشناسان سرمایه های اصلی هر سازمانی محسوب می شوند هیچ فرج و چشم انداز مثبتی قابل انتظار نیست؟

مدیرعامل شرکت ملی صنایع پتروشیمی مدعی اجرای ۳۰ طرح راهبردی با سرمایه گذاری ۱۶ میلیارد دلاری تا سال ۱۴۰۶ می شود در حالیکه هم او و هم رسانه های منتشر کننده این خبر می دانند وی و تیم تحت مدیریت او کوچکترین قدرت، توان مالی یا اختیاری در تحقق چنین ادعای بزرگی ندارند. اما انتشار این خبر و تیتر اول کردن آن را بخوبی قابل فاکتور شدن می دانند.

یک مدیرعامل آمده از مترو، از افتتاح حدود ۸۶۶ میلیارد یورو پروژه های پتروشیمی در استان ایلام می گوید. دیگر مدیر عامل لاکچری پتروشیمی، مدیرعامل یکی از بانک ها را دعوت می کند و چنان گزارش مصوری از آن بازدید برای رسانه ها ارسال می کند که گویی رییس بانک جهانی میهمان وی بوده است.

رسانه ای از طرح افزایش ظرفیت تولید پروپیلن و تحقق زنجیره تولید پروپیلن از متانول به عنوان طرح پیشران صنعت پتروشیمی و در دستور کار بررسی و پژوهش قرار گرفتن آن در قالب طرح های پیشران خبر داده و مدعی افزایش ظرفیت متانول از میزان ۱۰ میلیون تن فعلی به ۲۳ میلیون تن در سال ۱۴۰۴ می شود.

رسانه دیگری از عملکرد درخشان یک مجتمع پتروشیمی در شش ماهه نخست سال جاری و رشد ۷۰ درصدی سودی که به ثبت رسانده گزارش داده و سپس به ۱۸ هزار میلیاردی شدن دیگر مجتمع پتروشیمی اشاره کرده، با تیتری غرورآفرین می نویسد افزایش سرمایه ۴ هزار و ۲۰۰ میلیارد ریالی آن شرکت پتروشیمی از مبلغ ۱۳ هزار و ۸۰۰ میلیارد ریال به مبلغ ۱۸ هزار میلیارد ریال از سوی سازمان بورس بلامانع اعلام شده است.

در این میان هیچکس نیست بپرسد چرا علیرغم اینهمه خبر های خوب و مثبت منتشر شده حال هیچکدام از این شرکت ها خصوصا نیروهای شاغل در آن مراکز خوب نیست؟ مگر نباید چنین توفیق هایی به برکت حضور، مشارکت و توان آن نیروها حاصل شده باشد، پس چرا سهم آنها از این همه موفقیت همیشه اضطراب و دغدغه کنار گذاشته شدن از کار و دیده نشدن به هنگام توزیع پاداش است؟

نکند رسانه ها هم به این باور رسیده باشند که چنین موفقیت هایی تماما مدیون مدیرانی از راه رسیده و بر سر سفره آماده نشسته این شرکت‌هاست؟

برخی مدیرانی که اخیرا هر از چندی خبر بازداشت یکی از آنها رسانه ای می شود، مدیرانی که بلاتشبیه عملا دارای پست های فصلی و موسمی هستند که به هرجا می روند پس پایان کار خود و عبور از آن شرکت همچون سیل چیزی جز ویرانی و خرابی باقی نمی گذارند؟

به راستی آیا رسانه های رپورتاژی هرگز حتی از خود نمی پرسند با فرض درست و واقعی بودن همه اخبار منتشر شده حول موضوع پتروشیمی چرا حال این صنعت خوب نیست؟

  • منبع خبر : اتاق نفت